— OrkenLink те осыған ұқсас жолмен пайда болды. Әкесі екеуіміз үлкен және ортаншы тетелес балаларымыздың 15−16 жасқа, яғни өтпелі кезеңге қадам басқанын байқадық. Осы уақытта өзіме «Мен кіммін және не істегім келеді» деген сұрақ қойдым.
Үлкен балаларымыз о бастан есейіп кеткен тәрізді. 90-шы жылдардағы балалар болғандықтан да шығар, бәлкім. Өйткені, жатақханаларда немесе пәтер жалдап тұратын жас отбасылар мен студенттер үшін қиын кезең болды. Балалар сол кезде шынымен де өзімен-өзі болды. Үлкен ұлымыз бен қызымыз жақсы оқыды, өз бетінше сабаққа баратын.
Ортаншы және кішілеріміз — 2000 жылдардың балалары. Біз олармен дастархан басында болашақ туралы, мамандық таңдау жайлы әңгімелесетінбіз. Әлемнің қалай өзгеріп кеткенін осыдан байқадық.
Біз үлкен балалармен кәсіби бағдар беру іс-шараларына қатысқан кезде, ортаншы балаларымыз ұзақ уақыт бойы кім боларын білмей жүрді. Олар: «Үлкендер бұрыннан дайын болған сияқты, ал біз әлі өзімізді таба алмай жүрміз», — дейтін. Мен сол кезде оларға қазір заман басқаша екенін, таңдау көп екенін айтатынмын. Үлкендеріміз өсіп келе жатқанда, елде де, шетелде де мүмкіндік көп болмады. Біз осы шектеулі таңдау аясында шешім қабылдадық. Бүгінгі заман балалары интернет, Instagram, TikTok секілді әлеуметтік желілері бар, көптеген ақпаратқа қол жеткізе алады, мүмкіндік көп. Алайда біз мамандық таңдау жайлы тым кеш ойлана бастағанымызды түсіндік, тіпті 1−2 жыл дайындықтың өзі аздық етеді. Негізі, мамандықты таңдауды асықпай саралап, жан-жақты байқап көруге болады.